Anna Karolina vraagt de mannen: willen alle mannen gewoon een simpele vrouw, liefst zonder kleren?

Anna Karolina Caban, schrijver van erotische titels Vrijspel (2024) en Wilde Bloesem (2026), duikt wekelijks in het wonderlijke brein van de man. Wat willen ze nou écht? En wat vooral niet?

Want ook al lijken we dezelfde taal te spreken, in de praktijk is er vaker ondertiteling nodig dan we zouden willen.. Deze week vraagt Anna zich af: willen alle mannen gewoon een simpele vrouw, liefst zonder kleren?

‘Ha ha check dit effe.’

Jonas houdt zijn mobiel voor zich en alle drie buigen we ons erover.

‘Goud!’

Anton knikt en lacht voor het eerst sinds het uit is met Annabel. Zelfs de rechtermondhoek van Chris krult ietwat omhoog.

‘Als dit waar is hè, waar zijn we dan allemaal mee bezig? Serieus?’ vraag ik getriggerd.

Met een vertrokken gezicht kijk ik naar een filmpje dat begint als een mooi verhaal over wat vrouwen zoeken in een man en eindigt met een conclusie waar ik altijd al bang voor ben. Mannen willen slechts dit: een naakte vrouw die eten brengt en niet voor het beeld van de tv staat. De punchline is leuk, ja ja, ha ha, maar toch wringt de boel als een schoen die twee maten te klein is.

Waar de vrouw in het filmpje neergezet wordt als iemand die graag gehoord wordt, verwend wordt met cadeaus, gestimuleerd wordt in het behalen van haar levensdoelen en ga zo maar door, wordt de man als een simpele ziel neergezet die gelukkig is met schijnbaar weinig.

Schijnbaar zeg ik erbij, want zo’n vrouw klinkt misschien lekker ongecompliceerd, maar zij moet zichzelf ondertussen wel reduceren tot een aantrekkelijk hapje dat eten brengt, weinig vraagt en vooral niet in de weg loopt.

‘Kijk, daar ga je al. Jullie maken alles zo fucking ingewikkeld,’ zegt Anton. Hij krijgt van mij een vrijpas vandaag, omdat hij niet anders kan dan rouwen om zijn relatie. Ik richt me tot Jonas die het filmpje nog een keer opzet en met Chris zit te genieten.

‘Dus je zoekt in feite een naakte kok die zichzelf onzichtbaar kan maken?’ vraag ik provocerend.

Hij trekt zijn wenkbrauw op.

‘Als dat zou bestaan. Hell yeah!’

Jonas grijnst breed en ook al wil ik woedend uithalen, ergens snap ik ineens waarom de arme ziel nooit een relatie staande heeft weten te houden.

Ik heb inmiddels twee mannen horen zeggen dat ze vooral met rust gelaten willen worden en het liefst in een ruim genoeg huis wonen, zodat ze hun vrouw niet de hele tijd hoeven tegen te komen. WTF?

Hij stopt zijn mobiel weg en legt zijn hand op mijn knie.

‘Luister, het is gewoon een dom vermakelijk filmpje. Generaliseren is altijd grappig met dit soort posts. Maar ja, er schuilt wel een kern van waarheid in. Er wordt tegenwoordig gewoon zoveel van je verwacht. Niet alleen van de man, schat, ook van jou. En wat iedereen volgens mij nu zoekt is vooral rust en niet hoeven te performen de hele tijd. Het is niks persoonlijks. Iedereen zoekt naar zo min mogelijk drama.’

‘Drama, drama, kijk hier maar naar dan…’ zeg ik resoluut en laat een ander viral filmpje zien over mannen die zogenaamd geen drama zoeken maar het zelf belichamen door hun, ik zeg het maar, ondoordachte domme levenskeuzes.

‘Ja, die is ook goed,’ zegt Chris. Anton en Jonas zwijgen.

Iedereen zucht ineens simultaan.

‘Dus we zijn allemaal maar dom bezig?’ vraag ik en voel mijn lippen trillen.

‘Maak je toch niet zo druk en neem het allemaal niet zo persoonlijk.’ Chris trekt me naar zich toe en plant een kus op mijn slaap.

‘Ik heb gewoon het idee dat in de tegenwoordige tijd zoveel dooft wat vroeger nog waarde had. Alles is zo fucking inwisselbaar geworden. En vooral snel. Alles gaat zo snel,’ zeg ik en laat mijn schouders hangen.

‘Pff, volgens mij moet er iemand ongesteld worden.’

Ik werp Jonas een blik toe die hem voor de rest van de avond onvruchtbaar zou moeten maken. Hij schudt met zijn hoofd, neemt een slok van zijn bier en vervolgt:

‘Niet met dat gezeik over social media komen. Je bent een volwassen mens. Je kan echt wel zien dat zo’n reel puur voor vermaak is toch? Humor heet zoiets, humor. Vroeger lachte je ook om de grappen van die comedy-gast. Teeuwen. Nou, die was ook niet zo vrouwvriendelijk hoor. Mensen zoomen in op onzekerheid en daarom gaan dat soort filmpjes zo goed. Het leven is al zwaar zat.’

‘Wat is er zwaar aan voor jou?’ vraag ik aan Jonas.

‘Je hebt geen idee. Ik moet ieder moment van de dag presteren. Werken, sociaal doen, committed zijn, mijn verantwoordelijkheid nemen, en dan wil ik ergens tussendoor ook nog genieten van het leven, snap je. En dat gebeurt vaker wanneer het niet al te diepzinnig is, ja. Je wilt gewoon afgeleid worden en ontspannen. Dat snap je toch wel? Zie het als die domme programma’s die je kijkt. Je zegt het zelf: lekker hersendodend vermaak om even niet aan de rest van je shit te denken.’

‘Wat zeg jij eigenlijk? Dat een vrouw dient als hersendodend vermaak?’ vraag ik nu terwijl mijn ogen vuur spuwen.

‘O o, dat maak jij er weer van. Nee, ik bedoel dat het gewoon leuk moet zijn. Luchtig. Fijn. En niet al dat zware gedoe man. Give us a fucking break, wil je?’

Het liefst wil ik zijn voortanden breken, maar diep vanbinnen snap ik best wat hij bedoelt.

We maken het elkaar ook soms wel moeilijk.

Iedereen wil uiteindelijk minder stress en gezeik en wat meer rust. Een lekkere maaltijd voor de neus helpt natuurlijk ook. En als dan je favo domme programma aanstaat, moet niemand er met zijn of haar reet voor gaan staan. Check.

Ik loop naar de bar en bestel bitterballen.

‘Kijk jongens. Geniet ervan.’

Zes pretogen kijken me glunderend aan.

‘Volgende keer naakt dan,’ zegt Jonas voordat hij een hap neemt en ik glimlach bij het zien van de gulzige, blije snoeten van de mannen. Die handjes zijn inderdaad snel gevuld.

We zeggen dat we verbinding willen, maar verlangen tegelijkertijd naar een relatie die zo min mogelijk van ons vraagt. Niet omdat mannen oppervlakkig zijn en vrouwen ingewikkeld, maar omdat iedereen moe is van presteren. Alleen: liefde zonder enige frictie, moeite of ongemak bestaat natuurlijk niet. De kunst is dus niet iemand vinden die nooit in de weg staat, maar iemand bij wie je niet voortdurend het gevoel hebt dat je moet presteren.