Bij deze vrouwen liep de bevalling anders dan gedacht: ‘De placenta schóót tegen de muur’

Leuk hoor, zo’n bevalbad, sfeerverlichting en een zorgvuldig samengestelde playlist. Maar hoeveel heb je daaraan als je bevalling compleet anders verloopt dan verwacht?

Janneke (46) dacht als embodiment trainer precies te weten hoe ze haar lichaam door een bevalling moest begeleiden. Vijftien uur later bleek ze nog maar één centimeter ontsluiting te hebben. Ze is nu moeder van een dochter (9).

‘Mijn werk draait om contact maken met je lichaam en voelen wat er van binnen gebeurt. Dus iedereen zei tegen me: jouw bevalling wordt vast een eitje. Dat dacht ik zelf eigenlijk ook. Ik had een hypnobirthingcursus gedaan, een altaar in de woonkamer gezet en een bevalbad. Toen de weeën rond vijf uur ’s middags begonnen, dacht ik: kom maar op! Ik had er oprecht zin in. De hele nacht deed ik ademhalingsoefeningen en probeerde ik de energie en pijn die ik voelde via mijn benen de aarde in te sturen. De volgende ochtend kwam de vroedvrouw langs. Ik was heel relaxed en dacht: ik ben goed bezig geweest. Maar na vijftien uur weeën had ik één centimeter ontsluiting! Achteraf bleek dat ik de hele nacht had geprobeerd de weeën weg te laten stromen, terwijl ik ze juist had moeten opvangen om de ontsluiting op gang te brengen. Lekker dan!

Vanaf dat moment liet ik mijn plan los. Het bad waarin ik wilde bevallen bleek niets voor mij. Ik zat liever hurkend onder de douche. Urenlang, terwijl mijn man de warme straal op mijn rug richtte. De volgende avond ben ik pas bevallen op een baarkruk. Toen het persen begon, merkte ik eindelijk waarom iedereen dacht dat bevallen mij goed af zou gaan. Ik kon goed voelen wat er in mijn lichaam gebeurde en waar de baby zat. Met drie persweeën was ze geboren.

Ik was zo bezig geweest met de bevalling dat ik de placenta was vergeten. Toen de vroedvrouw zei dat die er ook nog uit moest, dacht ik alleen maar: moet dat ook nog? Persen kon ik iets te goed: in twee keer schoot die placenta met zoveel kracht naar buiten dat hij tegen de muur vloog. De bloedspetters zaten tot anderhalve meter hoog! Ze had al veel gezien, maar dit nog niet, haha.’

Een rustige thuisbevalling met zo min mogelijk prikkels: Sheling (34) had een duidelijk plan. Tot ze op de wc ineens het hoofdje van de baby voelde. Haar zoon is nu vier.

‘Als een unicorn vloog ik door mijn zwangerschap heen. Misschien dacht ik daarom dat de bevalling zich netjes aan mijn plan zou houden. Dat had ik gemaakt, met icoontjes voor al mijn wensen. Ik had een bevalbad in huis. Sfeerverlichting. Een Spotify-playlist. Oftewel: ik was er klaar voor.

Mijn vliezen braken rond etenstijd en de weeën begonnen rustig. Ik dacht: dit gaat volgens plan. Maar toen ik in de nacht voor de vierde keer naar de wc ging, voelde ik ineens het hoofdje van mijn zoon. O, shit! Ik was er echt van overtuigd dat ik gewoon nog een keer moest poepen. Je begrijpt: dat bevalbad is nooit opgeblazen. Er kwam nog een perswee en ik kon nét mijn vriend roepen. De verloskundige hing aan de lijn. Ik hoor mijn vriend nog zeggen: ‘Ze denkt dat ze persweeën heeft, maar dat kan toch niet?’ Op dat moment werd onze zoon geboren; mijn vriend kon hem nog net opvangen.

Gek genoeg raakte ik niet in paniek. Het was alsof de natuur het overnam. Mijn vriend gaf me onze zoon aan. Ik was op slag verliefd. Hij huilde meteen, een goed teken. Toen we elkaar aankeken, werd hij rustig. Alsof het zo moest zijn. Even later lagen we met z’n drieën in bed. Dat half uur samen was magisch. Daarna kwam de verloskundige pas. Toen bleek ook dat de bevalling nog niet voorbij was. Ik was zó gefocust geweest op de baby dat ik nauwelijks had stilgestaan bij de nageboorte.

Bijna een uur later kwam de placenta pas, dat vond ik veel pittiger dan gedacht. Ook voelde ik me overdonderd door hoe het is gegaan. Kijk ik terug, overheerst vooral de trots. Mijn vriend en ik hebben onze zoon samen op de wereld gezet.

Ik wenste een bevalling met gedimd licht, veel rust en zo weinig mogelijk mensen. Uiteindelijk liep alles anders dan gepland. Al moet ik toegeven: met zo min mogelijk mensen is het uitstekend gelukt, haha. Het is ook nog steeds het verhaal waar mensen op verjaardagen naar vragen.’

Carinha (45) had zo’n ernstige bevalangst dat haar zoon uiteindelijk via een geplande gentle keizersnede ter wereld kwam. Haar zoon is nu vier.

‘Ik was zó bang voor de bevalling dat ik geen enkele afspraak bij de verloskundige had zonder te huilen. Van begin tot eind zat ik daar met tranen, terwijl ik normaal gesproken best een dappere dodo ben. Buiten die controles om genoot ik van mijn zwangerschap. Ik was al veertig toen ik moeder werd en onze zoon voelde echt als een cadeau. Maar zodra ik bij de verloskundige zat, was het alsof ik vooruit werd geslingerd naar de bevalling. Dan dacht ik alleen maar: dit kindje moet er straks ook nog uit.

Zes maanden lang volgde ik bevalcoaching. We onderzochten van alles, maar de angst bleef. Tijdens een oefening gebeurde er wel iets opvallends. Zodra ik dacht aan een vaginale bevalling, raakte ik in paniek. Ging het over een keizersnede, dan voelde ik complete rust. Vier weken voor de uitgerekende datum zei de gynaecoloog, die door de verloskundige was aangesloten: ‘We gaan jou verlossen met een keizersnede.’ Ze dacht dat ik bij die paar procent vrouwen hoorde die tegen de bevalling zou vechten. Dat voelde niet als slecht nieuws, maar als een enorme opluchting. Eindelijk was er duidelijkheid: het werd een geplande gentle keizersnede.

Op de afgesproken dag was ik ’s ochtends de eerste op de operatiekamer. Bij een gentle keizersnede verloopt de geboorte zo rustig en natuurlijk mogelijk. Het mooiste moment was toen het hoofdje van mijn zoon tevoorschijn kwam en hij zichzelf langzaam verder naar buiten werkte. Ik pakte hem aan en we hadden direct huid-op-huidcontact. Zijn navelstreng werd rustig uitgeklopt en het licht werd gedimd. Het ging precies zoals ik had gehoopt.

Het voelde intiem, ook al stonden er veertien professionals om ons heen. Ik kijk nog steeds met veel liefde terug op die dag. Om 08.15 uur reden we de operatiekamer binnen, om 08.24 uur was onze zoon geboren. In die negen minuten werd ik moeder.’

De rest van het bevaldossier, met daarin onder meer de zin en onzin van een bevalplan, lees je nu in &C's Babyspecial.