Jandino: 'De levenskwaliteit op Curaçao is echt hoger'

Cabaretier en ondernemer Jandino Asporaat is geboren op Curaçao. Sinds zijn elfde woont hij in Nederland, maar nog altijd is alles in zijn leven overgoten met een Curaçaos sausje.

Jandino (41): ‘We sliepen op Curaçao op de grond, er was geen stromend water en het toilet was in de bosjes. Maar we gingen op zaterdag ook kamperen op het strand: vissen vangen, barbecueën in het zand, slapen onder de sterren, ’s ochtends vroeg vruchten plukken, en dat was dan je ontbijt. Als je zoiets op de Malediven wil beleven, betaal je tweeduizend dollar per dag. Wij deden het elk weekend. Ik herinner me van mijn kindertijd dat ik alles kon zijn en worden wie ik was. Pas toen we op mijn elfde naar Nederland verhuisden, realiseerde ik me hoe arm we eigenlijk waren.

Op Curaçao lag de focus op wat je had, in Nederland op wat je niet had. Het was alsof er een emmer koud water in mijn gezicht werd gegooid, nog los van de temperatuur. Mijn moeder kreeg zoveel heimwee dat ze ziek werd en moest worden opgenomen. Ik belandde met mijn broertjes en zusjes in een internaat, een heel heftige ervaring. Op Curaçao hadden we op het oog misschien niet veel, maar er was altijd een familielid bij wie je kon eten of logeren. In Nederland waren er later wel buren die hielpen, maar in het begin hadden we niemand. 

Nederland was niet het paradijs zoals het op Curaçao werd omschreven, maar heel hard. Binnen die hardheid zocht ik de mooie momenten. Die vond ik gelukkig ook wel. Ik kijk daardoor terug op een fijne jeugd, maar de transitie was lastig. Het allerverdrietigste was dat we elke zomer onze koffers inpakten om naar Curaçao te gaan. Daar spaarde mijn moeder het hele jaar voor, maar er kwamen altijd weer rekeningen binnen die ervoor zorgden dat we de tickets toch niet konden betalen. Dat was voor mij Curaçao: koffers vol ongebruikte spullen uitpakken.

Ik ben uiteindelijk pas op mijn achttiende voor het eerst weer teruggegaan, dat voelde als thuiskomen. Mensen hebben het vaak over de relaxte eilandsfeer, maar de levenskwaliteit is op Curaçao echt hoger. De tijd gaat langzamer, omdat je het leven meer waardeert en geniet van al het moois om je heen. In Nederland vergader je op een kantoor. Op Curaçao zeg je: ik zie je zo op het strand, en een kwartier later sta je met je voeten in de zee te genieten van de zon. De boze buitenwereld is ver weg, het is ons kent ons. Iedereen helpt elkaar, mensen zijn vriendelijk. 

Ik woon al dertig jaar in Nederland en ik ben in die zin een Hollander, maar ik voel me een echte Curaçaoënaar. Wie ik ben, de saus die ik over mijn leven gooi, heeft een Curaçaos tintje. Ik werk nog steeds als cabaretier en acteur, maar mijn hart ligt bij de projecten die ik op Curaçao doe: ik ben een landbouwschool aan het opzetten voor de jeugd op Curaçao en open binnenkort een nationaal park op het eiland. Minstens één keer per maand vlieg ik op en neer naar Curaçao om daar van alles te regelen. Mijn droom is om de huidige situatie om te draaien, zodat Curaçao mijn volledige basis wordt en Nederland op de tweede plek komt.’

Benieuwd naar de favoriete bestemmingen van Xelly Cabau, Diggy Dex, Liesbeth Rasker en Eva Laurensse? Die vind je in &C's Zon, zee, zomerboek.