We moeten gewoon accepteren dat onze kinderen hartstikke middelmatig zijn

Mijn zoon Boaz is twee. De grootste strijd die ik nu aan de zijlijn voer is voorkomen dat hij het zand uit de zandbak in zijn mond stop. Maar als ik de krant opensla houd ik mijn hart vast. De zandbak maakt straks plaats voor het jeugdvoetbal en daar sneuvelt alle menselijkheid.

Volgens een ontluisterend artikel in Het Parool van dit weekend meldt vijfentachtig procent van de sportbestuurders negatief gedrag van ouders langs de lijn. We hebben het over volwassenen die het veld op rennen om de scheidsrechter aan te vallen. Bij het jeugdvoetbal. Bij wedstrijden van kinderen van een jaar of acht, negen. We hebben het over wedstrijden die worden gestaakt omdat de scheldpartijen te onveilig zijn. Clubs moeten bij pupillenwedstrijden inmiddels onafhankelijke scheidsrechters invliegen bij zogenoemde 'risicoduels’'. Nogmaals: niet van Ajax tegen Feyenoord, maar bij de F’jes van Blauw Wit tegen de E’tjes van FC Kikker. Wat is de volgende stap? De bereden politie inzetten om charges uit te voeren?

Deze ouders zijn mensen uit mijn eigen generatie: millennials. Hoe zijn wij zo geworden? Onze eigen ouders rookten misschien nog zware shag in de auto, maar waren wel de eerste generatie die heel bewust voor kinderen koos. Wij kregen continu te horen dat we speciaal waren en dat we alles konden bereiken dat we maar wilden. Die grenzeloze overtuiging projecteren we nu op ons eigen nageslacht. En dat zie je niet alleen bij voetbal, maar ook in de lerarenkamer. In het onderwijs zuchten de leraren tegenwoordig over 'Koning Ouder' die de leraar degradeert tot uitvoerend medewerker. Als kindlief niet het gewenste VWO-advies krijgt wordt er gedreigd met advocaten en juridische stappen.

En in al deze blinde paniek rondom prestaties vergeten we compleet wat dit spektakel met de kinderen zelf doet. Sport hoort een leuke uitlaatklep te zijn. Een veilige plek waar je stoom afblaast na school, niet een wekelijks tribunaal waarbij je door je eigen bloedverwanten wordt afgerekend op je balaanname. Wat voor opvoeding geef je in hemelsnaam mee als je kind elk weekend ziet dat volwassenen alle basisregels van fatsoen overboord gooien voor een potje voetbal? Als deze generatie nu al leert dat agressie en uitschelden de norm zijn, hoe staan zij dan over dertig jaar zelf langs de zijlijn?

Laten we kappen met die onzin. Het leven is niet The Hunger Games. Misschien moeten we gewoon accepteren dat onze kinderen hartstikke middelmatig zijn. Wat dat betreft is één moeder uit de reportage in Het Parool mijn heldin. Op de vraag hoe haar achtjarige dochter het deed op het toernooi, antwoordde ze vrolijk: 'Heel goed! Ze hebben tot nu toe alles verloren.'

Kijk. Dat is nou een visie waar Boaz en ik mee verder kunnen.