Door: Joanne Wienen
Rachid Segers werkt als people manager. Hij heeft een sneakerfetisj.
Rachid (36): ‘Ik date alleen jongens die sneakers dragen. Het liefst Nike Air Max. Ik heb dat echt nodig om opgewonden te raken. Als ik iemand ontmoet, kijk ik eerst naar zijn schoenen, daarna pas naar iemands gezicht. Dat heb ik al sinds mijn vijftiende, het moment waarop ik ontdekte dat ik op jongens val. In eerste instantie kon ik het gevoel niet zo goed plaatsen. Pas toen ik online porno keek waar sneakers een rol in speelden, besefte ik dat ik er opgewonden van werd.
Mijn eerste seksuele ervaring met sneakers had ik op mijn achttiende, tijdens een date met een wat oudere jongen. Ik weet het nog precies, hij droeg Nike Air Max 90 en vroeg me te doen wat ik ook in porno had gezien. Ik snoof aan zijn schoenen, likte en voelde eraan. Daarna ging hij op me staan, met zijn sneakers nog aan. Het voelde als een openbaring, maar ik vond het ook raar. Wat ben ik nou eigenlijk aan het doen? Waarom word ik hier geil van? Die schaamte werd gelukkig minder naarmate ik online en op fetisjfeesten meer mensen leerde kennen. In mijn bubbel is het hebben van een fetisj normaal. Mijn partner, met wie ik nu zeven jaar samen ben, heeft ook een sneakerfetisj en veel van mijn vrienden hebben wel een kink, of het nou rubber, latex of sportswear is. Sportkleding vind ik ook mooi, maar die mag tijdens de seks wel uit. Sneakers blijven het liefst aan. Ik doe er niet altijd wat mee, maar ik wil ze wel graag in mijn blikveld hebben. Als ‘switch’ kan ik zowel dominant als onderdanig zijn. Soms vraag ik een ander iets met mijn sneakers te doen, maar het kan ook andersom.
Sommige mensen met deze fetisj hebben speciale sneakers voor tijdens de seks, anderen houden er juist van als ze vies en afgetrapt zijn. Van mij mogen sneakers best gedragen zijn, dat is onderdeel van de kink, maar ik hou wel van nieuwe exemplaren. Die voelen harder aan, en ik vind het ook gewoon mooi. Naast mijn fetisj ben ik ook een verzamelaar die heel goed gaat op bepaalde modellen en kleurstellingen. Ik heb honderddertig paar thuis.
Mensen die niet zo thuis zijn in de fetisjscene denken weleens dat iemand met een fetisj daar 24/7 mee bezig is. Dat is natuurlijk niet zo. Ik doe ook gewoon ‘normale’ dingen, heb een ‘normale’ baan en ook vrienden die hetero zijn en hier niets mee hebben. Vroeger had ik niet verwacht dat ik mijn fetisj zo openlijk zou uitdragen, maar ik vind het belangrijk om erover te praten, juist zodat anderen zich ook veilig en geaccepteerd kunnen voelen. Vorig jaar deed ik mee aan de Mr. Sportswear- verkiezing, een soort missverkiezing maar dan voor fetisjisten. Ik won en ben nu een representant van de scene. Wanneer nieuwelingen naar me toe komen met vragen, raad ik ze aan om vooral lekker op onderzoek uit te gaan. Ga eens naar een sneakerfeestje of vind mensen online. Je hoeft op Insta maar #sneakerboy in te tikken en er gaat een wereld voor je open. In de gayscene worden kinks en fetisjen al veel meer geaccepteerd en omarmd. Open zijn over waar je van houdt: dat is zo bevrijdend.’
De andere vier mensen die we spraken over hun fetisj? Die vind je in de nieuwste editie 'Vurige Verlangens'
:quality(85))
:quality(85))
:quality(85))
:quality(85))
:quality(85))
:quality(85))

