De schapen van Kim Kötter zijn net labradoodles: 'Soms voetballen ze zelfs met mijn zoons mee'

Van stadsmens tot kippenknuffelaar of een tuin vol exotische dieren (hallo stokstaartje). In &C's oktobernummer 'Purrfect love' staan bijzondere beestenverhalen van bekende Nederlanders.

Sinds Kim Kötter drie Walliser zwartneusschapen in de tuin heeft staan, krijgt ze ineens ook minipaardjes en lama's aangeboden.

Kim (43): 'Eigenlijk heb ik niet per se iets met schaapjes, maar wel met deze. Vooral met Ollie. Hij is met de fles grootgebracht omdat zijn moeder hem niet kon voeden. Daardoor is hij heel tam, eenkennig en op mensen gericht. Als ik hem roep, komt hij meteen blatend achter me aan rennen. Dan ben ik net de rattenvanger van Hamelen, maar dan met schapen. Mensen die hier op bezoek komen, moeten vaak lachen als ze me zien lopen in mijn nette kleding met die schapen achter me aan. 

Ollie kwam bij ons wonen samen met zijn broer Bollie, maar die is helaas overleden. Dat was heel verdrietig. Als je veel schapen hebt, kan ik me voorstellen dat het lastiger is daar een band mee te krijgen, maar deze schapen zijn echt onderdeel van ons gezin. Ollie miste zijn broer ook, dus inmiddels zijn er weer twee schaapjes bij. Zo hoeft er nooit meer een alleen te zijn als er iets gebeurt.

Dierenliefde is mij met de paplepel ingegoten. Mijn ouders wonen in Twente op een hobbyboerderij met een heleboel dieren. Dus we zijn er echt mee opgegroeid. Als een haasje of eendje geen ouders meer had, waren ze bij ons aan het juiste adres. De eendjes werden door de kippen en ons opgevoed, elke dag een paar keer rondjes zwemmen in een bak water. Het babyhaasje gaven we met een flesje te eten. Toen wij schapen kregen, adviseerde mijn vader: geef ze zeker in het begin veel aandacht en liefde, zodat ze het gevoel krijgen dat ze een huisdier zijn. 

Lees ook: De hond van Thomas en Rutger is een filmster met 173.000 volgers: 'Ze heeft de grootste speelgoedmand van Nederland'

Een toptip: Ollie is bijna nog aanhankelijker dan ons pomeriaantje Snoet. Dat is ook een beetje het ras. Walliser zwartneusschapen staan bekend om hun rustige, vriendelijke en aanhankelijke karakter. Eigenlijk zijn het net labradoodles. Kinderen zijn er ook gek op: als er vriendjes van onze zoons op bezoek komen, gaan ze eerst knuffelen met de schapen. Soms voetballen de schapen zelfs met mijn zoons mee. Dan springen ze over de bal heen of gaan ze er met hun kop tegenaan.

Wij wonen in Loosdrecht op een groot stuk grond. De schapen hebben een fijn stalletje en een ruim grasveld waar ze kunnen grazen, omheind door een hek en water. Ze kwamen hier wonen in de winter, toen er ijs lag en ze over het bevroren water zo naar ons huis konden lopen. Stonden Ollie en Bollie ineens voor het raam. Dat hebben we ze wel even moeten afleren, toen de temperatuur steeg. Als een schaap in het water valt, neemt hun vacht meteen zoveel water op dat ze superzwaar worden. Gelukkig is dat nooit gebeurd. Onze schaapjes zijn heel blij hier en willen niet eens een ander veldje op. Over het algemeen zijn schapen erg zelfredzaam. Natuurlijk halen we hooi en brokken voor ze en houden we de stallen bij. Ook ontwormen we ze regelmatig en twee keer per jaar worden ze geknipt. Maar verder hoef je ze niet uit te laten en zolang ze één keer per dag eten krijgen, zijn ze gelukkig.

Op Insta ben ik inmiddels een soort schapenvraagbaak geworden voor mensen die er interesse in hebben. Ook word ik om de haverklap benaderd door mensen die nog een tam minipaard, een alpaca of een ezel in de aanbieding hebben. 'Is dat niets voor jou?' Heel grappig, maar voor nu is het even goed zo. Jaap en ik zijn allebei druk en veel onderweg: meer dieren zouden niet in ons leven passen.'

Benieuwd naar de vier andere BN'ers met een beestengoed verhaal over hun dieren? Je leest ze in &C's oktobernummer 'Purrfect love' dat nu in de winkels ligt, maar je bestelt 'm ook bij ons online. Doe je hier:

Shop &C's nieuwste editie hier