Fred van Leer: 'Mijn zwaarte is soms zo heftig dat ik anderen er niet mee wil opzadelen'

Er is genoeg waar Fred van Leer vrolijk van wordt. Zijn vrienden, de warme reacties op zijn biografie, z’n theatershow en een nieuw seizoen van Say Yes To The DressBenelux bijvoorbeeld. Het maakt zijn worstelingen niet minder, maar het hélpt wel: ‘Als ik focus op de goede dingen, maakt mijn depressie even een duik.’

Dit kan dus niet, vindt Fred van Leer. Een fotoshoot die duurt van twaalf uur ’s middags tot half zes, dat is helemaal niet nodig. Fred heeft meer te doen, namelijk, en sowieso heeft hij een bloedhekel aan fotoshoots. Nog geen dertig seconden na zijn entree neemt de flamboyante stylist en presentator de regie over: hij is van mening dat de shoot korter kan, aan gezamenlijk lunchen doet hij niet en nu eerst het interview. Zo opgeschreven lijkt het alsof een onuitstaanbare diva haar opwachting maakt in het Rotterdamse Dudok In Het Park, pal naast de Euromast, maar niets is minder waar. Alles wordt gebracht met een knipoog en een lach, er wordt geknuffeld en zijn Rotterdamse tongval geeft alles wat Fred zegt sowieso een air van gezelligheid. Maar hij méént het wel: ‘Zo’n shoot kan gewoon veel sneller, zeker als je die gezamenlijke lunch overslaat. Dus iedereen eet wanneer-ie tijd heeft, zodat we lekker op tijd klaar zijn.’

Is dat ook de reden dat je dit soort interviews amper doet?
‘Onder andere. Waar ik vroeger voor twintig dingen werd gevraagd en op al die dingen ja zei, doe ik dat nu niet meer. Ik vond destijds dat ik zichtbaar moest zijn, maar daar ben ik inmiddels wel klaar mee. Ik heb dus getwijfeld over dit interview, want we hebben vast een leuk gesprek, maar het gaat te vaak over al het drama in mijn leven. Toch vond Conny, mijn manager, dat ik het moest doen, omdat er op dit moment juist weer zoveel leuke dingen te vertellen zijn. Mijn biografie was een groot succes, ik heb een superleuke podcast met Richard Groenendijk, ik ga weer het theater in en er komt een gloednieuw TLC-seizoen van Say Yes To The Dress Benelux. Daarnaast is deze locatie tien minuten lopen van mijn huis. Dat helpt. Maar vooral foto’s maken blijft een horror.’

Over horror gesproken: ik begreep dat je op z’n zachtst gezegd moe wordt van de vraag hoe het met je gaat.
‘Als jij het vraagt, is het prima, want wij kennen elkaar niet, maar mensen die mij wel kennen, moeten dat inderdaad niet elke dag vragen. Dan krijgen ze een glazige blik van me. Het is natuurlijk ontzettend lief bedoeld, maar ga er nou maar gewoon vanuit dat ik me zwaar voel.’

Vandaag dus ook.
‘Ja, maar dat komt ook omdat het nu maandagochtend is. Ik ben slecht in ochtenden én in maandagen.’

Dat merk ik niet aan je. Betekent dat dat je nu een act opvoert?
‘Nee, want als ik iets moet doen, doe ik het vol overgave. Daarom zeg ik tegen Conny altijd dat ze mijn hele agenda vol moet gooien, want als ik acht dagen in de week werk, functioneer ik het best. Als ik op het podium sta, voor die Say Yes-camera, tijdens een shoot als die van vandaag, dan vergeet ik alles. Op de een of andere manier gaat dat prima, ik kan makkelijk buiten mezelf treden. Alleen: ik word in september vijftig en ik merk dat ik zo’n volle agenda niet meer aankan. Dus het is geen act, want dat vrolijke zit ook in mij en als ik er moet zijn, dan ben ik er, maar waar ik het vroeger deed zonder erbij stil te staan, ben ik me er tegenwoordig bewuster van: ‘Ik voel me slecht, maar ik móét nu echt even aan.’’

Daarom ben je ook graag alleen thuis?
‘Heel graag, ja. Té graag.’

Hoezo ‘té’?
‘Omdat ik dan te veel in mijn hoofd ga zitten. Ik heb dat mijn hele leven al gehad, zeker als het zoals nu mooi weer is. Bij 30 graden zit iedereen op het terras, maar ik lig liever thuis op de bank met de luiken dicht. Ik word altijd overal uitgenodigd, voel me heel welkom, maar ik kies er toch vaak voor om alleen te zijn. Omdat mijn zwaarte soms zo heftig is dat ik daar geen andere mensen mee wil opzadelen. En omdat ik af en toe gewoon geen andere gedachten dan die van mezelf aankan. Sowieso ben ik heel slecht in chitchatten. Daarom zei ik net meteen dat ik niet met iedereen tegelijk wilde lunchen. Ik wil niet weten wat je van het weer vindt of wat je gisteren gekookt hebt, vreselijk. Ik ben oprecht in mensen geïnteresseerd, maar niet in een setting als deze. Dat weet mijn team ook, de meiden weten dat ik alleen wil eten.’

Sowieso lijkt jouw vriendengroep de basis van je bestaan.
‘Het is niet normaal... Als je dit zegt, komen de tranen meteen weer omhoog. Zij zijn mijn grootste rijkdom. Ik ben een heel gek jongetje, maar ik heb het geluk dat ik mensen om me heen heb die dezelfde kant opkijken als ik, die me helemaal snappen.’

Die vrienden zijn precies de reden waarom Fred niet aan een relatie moet denken. Benieuwd naar de rest van het interview? Dat lees je in &C's nieuwste editie 'Ik zie, ik zie' die nu in de winkels ligt.