Dit ritueel helpt Pauline Wingelaar na verlies dochter: 'Terwijl we samen de zee in renden, voelde ik me ondanks alles gelukkig'

Luid, grappig, altijd aan het woord: zo kent Nederland Pauline Wingelaar. Maar wie zit er achter die chaotische Gooische moeder, willen we weten in &C's nieuwe decembernummer.

Aangekomen bij Paulines houten huis – ze noemt het haar Paula Langkous-huis – in Bussum, stapt Pauline net op de fiets. ‘Sorry ik moet nog éven wat ophalen bij de bakker, heb je drie minuutjes? Ik ben zo terug!’

Het is typerend voor de Gooische moeder. ‘Mijn nieuwe boek heet niet voor niets Gooische Chaos,’ zegt ze als ze bij terugkomst de deur opent en twee keer haar sleutels laat vallen. ‘Hou je van honden? Balou springt waarschijnlijk op, dat mag ze niet, maar doet ze wel. Balou, nee! Sorry voor de troep trouwens. Ik heb altijd overal stapeltjes liggen. Harmen [haar man, red.] wordt er gek van. Moet je kijken, dit zou de speelkamer van de kinderen worden, staat ook alweer vol met mijn spullen. Ik krijg veel toegestuurd, maar eerlijk: het is ook gewoon mijn ADHD. Wil je koffie?’

Op tafel staat een Bussumse bodem, een typisch Bussums taartje met amandelspijs en roze glazuur. ‘Volgens mij doen ze er ook een heel dun laagje jam tussen. Wil je een stukje? Voor ons is het traditie op deze dag.’ Met ‘deze dag’ bedoelt Pauline de geboorte- en sterfdag van haar dochtertje Belle. Nu vijf jaar geleden.

‘Ik heb altijd geroepen: als het een meisje wordt, doe ik geen beschuit met muisjes, maar een Bussums bodempje. Eén tikje in de magnetron en daar die harde muisjes op. Ik hecht meer waarde aan die traditie dan mijn man en kinderen. Die vinden het alleen maar lekker. O, ik vergeet wat!’ Pauline rent naar de keuken en komt terug met vorkjes met madeliefjes erop. ‘Toen Belle in mijn buik zat noemde ik haar Madeliefje. Zo’n lekker schattige, tuttifrutti meisjesnaam. Op Belles ‘eerste verjaardag’, verkocht Hema allemaal spullen met madeliefjes. Kaarsjes, bestek, noem maar op. Die heb ik groots ingeslagen. Obsessief bijna.’

Of gewoon lief. Jullie hebben ook een Belle-weekend.
‘Dit jaar zaten we in Huis ter Duin in Noordwijk. We doen altijd een soort nieuwjaarsduik, voor het nieuwe jaar van Belle. Rein is een beetje een prepuber en zei: ‘Ik ga niet, hoor.’ Maar puntje bij paaltje liepen we allemaal in badjassen met Balou naar het strand en renden we samen de zee in. Dan voel ik me gelukkig, ondanks dat Belle er niet is.’

Belle is het derde kind van Pauline en haar man Harmen, na zoons Reinier (11) en Diederik (9). Na de eerste ivf-poging was het al raak. Van de zesentwintig eitjes overleefde er maar één. ‘Dat was het gouden ei.’ Vier jaar na haar tweede kind was ze weer zwanger, van een meisje.

Hoe voelde dat?
‘Vanaf dag één was ik onzeker en angstig. Ik riep steeds: het is allemaal te mooi om waar te zijn. Er speelde veel: de serie, mijn socials, de verbouwing van dit huis. Het viel me zwaar. Ik denk weleens: Belle wilde misschien op de rem drukken.’

Rond negentien weken kreeg je krampen en verloor je slijm. Toch sleepte je je door de dagen en opnames heen.
‘Ik vond dat ik het moest doen, hoe rot ik me ook voelde. Terwijl er bij Leslie een verrassingsbaby- shower voor me klaarstond en de geluidsman mijn zender opdeed, voelde ik het vocht langs m’n benen lopen. Ik was twintig weken zwanger. Met gierende banden ben ik naar het ziekenhuis gereden.’

En toen?
‘Ik verloor vruchtwater en moest bedrust houden. Twee dagen later braken mijn vliezen. ‘Hou rekening met het ergste,’ zei de arts. Ik dacht alleen maar: ik ga ze het tegendeel bewijzen. Wacht maar, straks sta ik op de voorpagina van alle magazines als hét succesverhaal. ‘Niet indalen,’ bleef ik zeggen en wreef mijn buik omhoog. Alsof ik haar terug kon duwen. Maar drie dagen later ging het mis. Ik kreeg ’s nachts heftige krampen. Rond vijf uur ’s ochtends werd Belle geboren. Harmen kwam te laat.’

Je was bang om haar te zien.
‘Ik vond het eng, ja. Dacht: het is nog een alien; rood, doorzichtig. Maar toen ik keek was ze eigenlijk al helemaal af. Ze was warm, ze deed het gewoon nog. Ze huilde alleen niet. Ik was alleen met de gynaecoloog en verpleging – Harmen was nog onderweg naar het ziekenhuis – en dacht: ze leeft nog! Waarom doet niemand iets?!’

Omdat haar placenta niet losliet, moest Pauline onder narcose worden geopereerd. Belle overleed drie kwartier na haar geboorte, met Harmen naast zich. ‘Ik was er niet bij toen ze stierf. Dat vind ik heel erg. Zeker omdat Harmen haar niet vast durfde te houden.’

Heb je ooit antwoord gekregen op de vraag wat er misging?
‘Vorig jaar zei de gynaecoloog: er zijn fouten gemaakt. Dat gaf me rust. Died is met 33 weken geboren, dus ik had een voorgeschiedenis van vroeggeboorte. Toch was mijn twintigwekenecho pas met 21 weken. En toen ik veel slijm verloor en kramp had, zeiden ze in eerste instantie: dat klinkt alsof het je bekken is. Ze hadden moeten zeggen: kom maar even langs. Of het voorkomen had kunnen worden, weet ik niet. Maar dat ze niet naar me luisterden, vind ik jammer. Ik ben geen zeikerd. Wat ik alle ouders wil meegeven: als het niet goed voelt, laat je niet met een kluitje in het riet sturen. Het gaat om een leven in je buik.’

Jullie besloten Belle af te staan aan de wetenschap.
‘Ik hoopte andere ouders te kunnen helpen met zo’n onderzoek. Weken later, bij een nagesprek met het ziekenhuis, vroeg ik aan de arts waar Belle nu was. De arts zei: ‘Is dat niet goed naar je gecommuniceerd? Ik dacht dat je wist dat dat uiteindelijk niet kon.’ De grond zakte onder mijn voeten vandaan. Ik moest keihard huilen, Harmen was woest. Ik had zó’n spijt van mijn keuze. Had ik haar maar mee naar huis genomen. Een week later belde de gynaecoloog. Ze had het uitgezocht: Belle was wél naar het onderzoek gebracht. Ze dacht dat ik er blij mee zou zijn, maar het voelde als mosterd na de maaltijd.’

Wat heeft je in die tijd op de been gehouden?
‘Mijn jongens. Een paar dagen na de bevalling stond ik al op het schoolplein. Ik wilde geen moment meer missen. Ik had me te veel gefocust op een nieuwe baby, terwijl de aandacht óók bij hen moest liggen. Al heb ik ook dagen in bed liggen huilen hoor. Snikkend in Belles dekentje, met haar bloed er nog aan. Goor, maar dat boeide me niet. En muziek heeft me enorm geholpen.’

Wat is het fijnste wat iemand in die periode voor je heeft gedaan?
‘Dat Harmen me alle ruimte gaf om te rouwen. Me nooit het gevoel gaf dat ik me aanstelde of dat het nu eens klaar moest zijn. Hij is zelf een moeilijke prater, is er harder in. Maar goed, het is een man. En wat ik ook héél fijn vond: mensen die kookten. Niet vragen of ze iets kunnen doen, maar gewoon een pan eten brengen.’

Hoe gaan de jongens ermee om?
‘Died is er meer mee bezig dan Rein. Met Sinterklaas vroeg hij of we ook een schoentje voor Belle moesten zetten. Hij vertelde zijn juf dat hij een skateboard wilde. Dan zou papa heel hard op de andere kant springen, zodat hij naar de mooiste ster vloog, die openbrak en Belle ophaalde. Rein zag mij alleen maar huilen en zei: 'Dat gezeik met de baby.' Snap ik ook. Toen ik plat lag, had hij even geen moeder. Ik heb er spijt van dat ze haar nooit hebben gezien. Misschien was het goed geweest als we het als gezin hadden gedaan, voor de verwerking.'

Verder lezen? Je vindt het interview met Pauline in &C's nieuwe decembernummer, dat vanaf vandaag in de winkels ligt.