Julia ging tijdens haar relatie in transitie: ‘ik dacht: Esther gooit me eruit, want zij wil een vent, geen vrouw’

In de nieuwste &C 'Liefdes gedoe' spreken we vijf koppels over flinke hobbels die ze in hun relatie hebben weten doorstaan. Zo zijn Julia en Esther (50) jeugdliefdes van elkaar en ouders van twee kinderen.

Julia: ‘Ik ben geboren als man. Ik heb altijd gevoeld dat er iets niet klopte, maar kon er de vinger niet opleggen. In 2015 zag ik een transgender vrouw in het programma Je zal het maar hebben en voelde: wacht eens even, ik denk dat ik dat ben. Ik wist niet wat ik ermee aan moest, want ik dacht: Esther gooit me eruit, want zij wil een vent, geen vrouw. Toch heb ik het op een woensdagmiddag verteld: dat ik denk dat ik een vrouw wil zijn.’ 

Esther: ‘Natuurlijk schrok ik. Ik wist niet wat ik moest denken. Maar door er veel over te praten, vielen puzzelstukjes op hun plaats. Want waarom hield je niet van voetbal, waarom paste je niet bij de jongens op school? We bleven in gesprek, probeerden elkaar te begrijpen en gaven elkaar de ruimte. Ik had tijd nodig om eraan te wennen.’ Julia: ‘We liepen langs de Hunkemöller in Amsterdam toen Esther zei: ‘Als vrouw moet je ook een nachthemdje hebben.’ Dat zijn we toen gaan kopen. Bij de eerste transgenderavond die ik bezocht voelde ik me meteen thuis. Toen ik ’s avonds laat thuiskwam, zat Esther op de bank te wachten. Ze wilde weten hoe het was gegaan. De tweede avond kwam ze mee.’ 

Esther: ‘Af en toe had ik twijfels. Ik wist dat lhbt’ers in elkaar worden geslagen en gepest en ik dacht: kan ik dat allemaal wel aan? Bovendien probeerde ik me vroeger aan te passen zodat iedereen me leuk zou vinden. Als ik twijfelde, hielp bidden me. Dan dacht ik: wat wil ik nou echt? Ik vond dat ik het moest proberen, want een huwelijk ga je niet voor niks aan, je moet ervoor vechten. Ik zag hoeveel gelukkiger zij werd en dat deed mij ook goed. Natuurlijk was het wennen, ook op het gebied van intimiteit moesten we elkaar opnieuw ontdekken. Maar de intimiteit is juist verbeterd, omdat Julia nu zichzelf is en zich daardoor beter kan uiten.’ 

Julia: ‘Steeds ging ik een stapje verder. Esther ging mijn nieuwe naam gebruiken, ik ging naar de psycholoog, startte mijn transitie, mijn paspoort werd aangepast, ik ging een haarwerk dragen en uiteindelijk onderging ik mijn geslachtsoperatie. Alles ging stap voor stap.’ 

Esther: ‘Toen je aan de hormonen ging, was dat niet altijd even makkelijk. We hadden twee pubers in huis, die hun eigen identiteit probeerden te ontwikkelen. Maar jij was ook bezig met je identiteit ontwikkelen. Dat botste. Soms voelde het alsof ik met drie pubers woonde.’ 

Julia: ‘Ik was ook een soort puber, maar moest wel de ouder spelen. Dat werkte niet. Ik kon enorm uit de bocht vliegen. Ik was dominant, dat was wat ik kende, in mijn mannelijke rol. Mijn manier van doen en laten is compleet veranderd. Als man was ik bikkelhard en dominant, nu ben ik veel zachtaardiger. De hormoontjes doen goed hun werk.’ 

Esther: ‘Doordat je bent wie je bent, ben je een stuk liever geworden.’ 

Julia: ‘Het voelt super om vrouw te zijn, alsof het altijd zo heeft moeten zijn. Het is zo normaal, dit is wie ik ben. Zonder Esther had ik dit alles nooit kunnen doen. Zij is mijn steun en toeverlaat. Met de kinderen hebben we helaas door mijn transitie minimaal contact. In het begin vonden de kinderen het geen probleem, thuis hielpen ze me met opmaken. Nadat ze beiden verkering kregen, raakten we ze kwijt. Ik denk omdat hun relaties moeite hadden met mijn transitie. Dat is een rouwproces, maar Esther en ik kunnen samen alles aan. We kunnen alsnog genieten van het leven.’ 

Esther: ‘We schuwen de moeilijkheden niet en we kijken naar wat voor overeenkomsten we hebben en niet naar de verschillen. En we houden heel veel van elkaar. Als je niet heel veel van elkaar houdt, red je zoiets niet.’

In winkelmand